Als we terugkijken op de zomer van 2026, voelt het bijna alsof we meerdere zomers in één hebben beleefd. Al snel na de zomer van 2025 werd duidelijk dat we weer zouden gaan helpen op Aimee Porcher. Dit jaar wilden we uiteraard Tim en Milou weer helpen, maar ook zelf meer leren over en van Aimee! En ervaring opdoen in het werken gecombineerd met het gezinsleven. We zijn dankbaar voor de kans die we wederom hebben gekregen. 

Van eind mei, een camping waar het gras op sommige plekken tot onze knieën stond, tot een prachtig seizoen vol gasten, pizza-avonden, hard werken, heel veel zon, het 30-jarig jubileum én bijzondere gesprekken over de toekomst van Aimée Porcher.

Van verlaten terrein naar camping

Eind mei vertrokken we met ons gezin naar Frankrijk. Tijdens de klusweek waren we onderdeel van een groep van 22 mensen die samen de mouwen opstropen om het terrein weer om te toveren tot camping. Samen met de andere klussers hebben we in een week tijd hard gewerkt. 

Het gras verborg alle ‘kampeerplekken’, het terrasmeubilair stond nog binnen, alles moest worden schoongemaakt en klaargezet. De safaritenten hadden een opknapbeurtje nodig en moesten worden ingericht. Er werd gemaaid, gesnoeid, gepoetst, gesjouwd, ingericht, gerepareerd en nog veeeeeel meer…

Er is in die paar dagen ongelooflijk veel werk verzet. Het blijft bijzonder om te zien wat er gebeurt als zo’n groep mensen samen de schouders eronder zet. Langzaam veranderde het terrein weer in de camping zoals we die allemaal kennen. Je voelt de samenhorigheid, samen aanpakken maar ook samen een borreltje, koken, lachen en goede gesprekken.

Na de klusweek bleven wij nog ongeveer een week met ons gezin op de camping. We verbleven heerlijk in de Porcherie, de kinderen kregen daar hun thuisonderwijs en ondertussen konden wij de laatste klussen afronden. Het werd met de dag mooier weer waardoor het al voelde als zomervakantie. De vijver die dagelijks wat voller liep werd al volop gebruikt door de kinderen. 

Toen we uiteindelijk vertrokken, was de camping zo goed als klaar. En precies een dag later gingen de poorten open voor de eerste gasten! 

Voorseizoen

Binnen 32 uur alweer terug naar Frankrijk. Lang bleef Jan Peter niet thuis. Nog geen 32 uur nadat hij was thuisgekomen, zat hij alweer in de auto richting Frankrijk. Dit keer samen met Hans.

Samen hebben ze ruim een week de camping gedraaid en de eerste gasten van het seizoen ontvangen. Ondertussen ging het maaien, snoeien en onderhoud gewoon verder. Iedere dag werd het terrein een stukje mooier en steeds meer voelde Aimée Porcher weer zoals vanouds.

Na het vertrek van Hans volgde voor JP een bijzondere week, alleen. Nou ja… alleen?

De camping liep ondertussen steeds verder vol en op een gegeven moment waren er zo’n dertig plekken bezet.

Samen met de gasten organiseerden we pizza-avonden, koffieavonden, bakten we frietjes en ontstond eigenlijk precies datgene wat Aimée Porcher zo bijzonder maakt. Hard werken, absoluut. Maar tegelijkertijd veel gezelligheid, mooie gesprekken en een camping vol leven. Ook hier werd weer duidelijk waarom Aimee Porcher, Aimee Porcher is. Gasten boden hulp aan om een fijn verblijf voor iedereen mede mogelijk te maken. 

Niet veel later kwam Mieke met de trein naar Frankrijk en hebben ze samen de rest van juni gedraaid. Ook dat werd een prachtige periode. En de zon? Die was er meer dan genoeg. Misschien zelfs iets té veel.

De temperaturen liepen uiteindelijk op tot boven de 40 graden en negen dagen achter elkaar hadden we code rood. De warmte bleef maar aanhouden en ook de natuur begon daar duidelijk onder te lijden. Het werd steeds droger en sommige gasten besloten vanwege de extreme temperaturen eerder naar huis te gaan of hun komst uit te stellen.

Toch kijken we terug op een ontzettend mooi voorseizoen. Veel leuke mensen, een fijne sfeer en een camping die prachtig draaide.

Eind juni reed JP weer naar Nederland. Onderweg kruisten JP en Hans elkaar. Hans ging juist weer richting Frankrijk om samen met Mieke de laatste dagen van het voorseizoen te draaien. Niet veel later kwamen ook Tim en Milou, samen met Ties, naar de camping om het stokje verder over te nemen.

Even thuis – en daarna met z’n allen terug

Voor JP betekende dat weer even omschakelen een twee weken weer in Nederland. Thuis was het ondertussen alle hands aan dek rondom het einde van het schooljaar. Floor had het druk met alles afronden en alweer voorbereiden voor het nieuwe schooljaar. Ondertussen konden de kinderen lekker spelen en hun eigen schooljaar mooi afsluiten.

De dag nadat Floor en de kinderen vakantie kregen, vertrokken we opnieuw naar Frankrijk. Dit keer voor vijf weken. Met z’n vijven.

Hoogseizoen

Bij aankomst was de yogaweek in volle gang en konden we meteen weer meehelpen. We installeerden ons op ons vertrouwde plekje 38, met de vouwwagen en een slaaptentje voor de meiden. En eigenlijk voelde dat meteen weer vertrouwd.

Samen met Hans, Mieke, Tim en Milou maakten we een planning en verdeelden we de taken. Wie doet wat? Wie draait welke dienst? Wie pakt welke werkzaamheden op?

De eerste week was het nog redelijk rustig, daarna werd het elke dag drukker, heerlijk wat een bedrijvigheid! 

Van gasten die we al jaren kennen tot nieuwe mensen die we leerden kennen. Van zwemmen en ontspannen tot lange dagen en hard werken. Gesprekken aan tafel en ontmoetingen op het terras. Met als klapstuk natuurlijk dit jaar iets bijzonders om te vieren het 30e seizoen van Aimée Porcher. Een topfeestdat met een knallende dansavond.

Een seizoen dat we samen hebben gemaakt

Maar wat ons misschien nog wel het meest bijblijft, is het team waarmee we dit seizoen hebben mogen draaien. Iedereen droeg zijn of haar steentje bij. Er werd hard gewerkt, veel gelachen, opgelost, aangepakt en samengewerkt. En juist daardoor werd het een seizoen waar we met ontzettend veel plezier op terugkijken. Wat een leuke gesprekken hebben we gevoerd ook met deze lieve jongeren in het team. 

Na vijf intensieve weken gingen we dit jaar gezamenlijk weer richting Nederland. Maar toch gingen we anders naar huis dan andere jaren.. Nemen we nu afscheid van Aimee Porcher? Of komen we toch nog terug!

Onderweg naar een nieuw hoofdstuk..?

Want tussen alle drukte van het seizoen door gebeurde er nog iets.

We hebben deze zomer met verschillende mensen gesproken over de toekomst van Aimée Porcher. Maar vooral ook over de vraag: Is er een toekomst voor Aimee Porcher?

We weten inmiddels dat een traditionele overname voor ons alleen niet mogelijk is. Daarom zijn we deze zomer steeds serieuzer gaan nadenken over andere mogelijkheden. Wat als we het niet alleen hoeven te doen? Wat als gasten, betrokkenen, donateurs en investeerders samen een rol zouden kunnen spelen in de toekomst van deze plek?

Aan de tafels op de camping ontstonden gesprekken. Ideeën werden gedeeld. Mensen dachten mee. Soms voorzichtig, soms verrassend concreet.

Ook samen hebben we hier goed naar gekeken, durven we het aan, hoe gaan we dit regelen, we moeten mensen om ons heen verzamelen om ons te adviseren!

Toen we uiteindelijk naar Nederland reden, namen we niet alleen onze vouwwagen, een berg wasgoed en heel veel mooie herinneringen mee naar huis. We namen ook een plan mee. Een plan dat nog lang niet af is. Een plan waarvan we ook nog niet weten of het gaat lukken. Maar wel een plan waarvan we vinden dat het de moeite waard is om serieus te onderzoeken. En daar zijn we inmiddels volop mee bezig.

Wordt vervolgd…

De zomer van 2026 begon voor ons met een club mensen die samen een camping uit haar winterslaap haalden. Daarna volgden maanden van werken, genieten, ontmoeten, vieren en soms letterlijk zweten in temperaturen boven de 40 graden. Maar misschien herinneren we ons deze zomer later vooral als het moment waarop er iets anders begon.

Het moment waarom we samen met anderen dromen concreet gaan maken om Aimee Porcher een toekomst te geven. 

Hoe dat verdergaat? Dat weten we nog niet.

Maar we nemen jullie de komende tijd graag mee in die reis.

Jan Peter & Floor en natuurlijk de kids